30-10-2012

De tijd van gaan was gekomen

Reisverslag bouwreis Zuid-Afrika. 

Door Tes en Sylvie

De koffers zijn gepakt. Alles gaat in de trailer. Voordat we vertrekken neemt de staf van King’s Grant nog afscheid van ons. Ze zingen een mooi lied voor ons. We krijgen er kippenvel van. Daarna laten ze ook nog een typische Zulu – dans zien. Na een persoonlijk afscheid nemen we stil plaats in de bus. Het besef is er : de laatste rit naar de bouwplaats is een feit. Op de bouwplaats aangekomen wordt alle energie nog eens opgehaald en gaat eenieder vol aan de slag. Dakspanten worden in de carboleum gezet, de laatste raamkozijnen worden geverfd en de sleuven voor de bordessen worden met pikhouwel uitgehakt in de steen en daarna gegraven. Dat was nog zwaarder dan beton scheppen. Na de thee gaat een groep de dakspanten plaatsen.

Rond het middaguur heeft Rob de eer om de eerste vlag te hijsen, een Nederlandse vlag met de leeuw van Vlaanderen. Ook de Vebego Foundation – vlag wappert fier boven de bouwplaats. Een moment met mixed feelings… trots, blij maar toch een beetje bedroefd… Dan komt toch het moment wat we stiekem uit wilden stellen… de afscheidsceremonie.. De kinderen zeggen versjes op, zingen en dansen. Het raakt ons recht in ons hart en emoties zijn maar moeilijk onder controle te houden. Daarna is het onze beurt. De aftrap wordt gegeven door Desiree. Op haar dwarsfluit speelt ze het toepasselijke lied ‘The Circle of Live ‘. Vanaf de eerste tonen luisteren de kinderen ademloos. Het is prachtig en iedereen wuift mee op de tonen die de weg vinden naar hun hart. Zij zullen zoiets waarschijnlijk nooit meer meemaken. Aansluitend worden een paar bekende liedjes gezongen “ Hoofd, schouders, knie en teen “ gevolgd door “ Deze vuist op deze vuist “ en de afsluiter “ We will rock you “. Liedjes die voor ons nooit meer hetzelfde zullen zijn. 9 Na wat laatste woorden van de principal wordt de ceremonie afgesloten met het volkslied. Een van de vele kippenvelmomenten. Door ons worden nog opgeblazen ballonnen uitgedeeld. Er ontstaat een heerlijke chaos en iedereen reageert uitgelaten.

We nemen afscheid van de kinderen en trekken ons terug voor onze laatste maaltijd aldaar. We horen bekende melodieën wegzakken als de kinderen de straat af lopen. Samen met de bouwers nuttigen we een heerlijke maaltijd. We spreken nog een aantal woorden van dank en respect naar elkaar uit. T – shirts, werkschoenen, handschoenen en andere bruikbare kledij worden achtergelaten. Het is nu tijd om te gaan….. Verzonken in gedachten en vol weemoed stappen we in de bus op weg naar Durban. Ook het weer nam gepast afscheid. Het eerste stuk ging vergezeld van regen en mist. Om 18:30 uur neemt Sylvie ons mee in alles wat vanaf het moment van vertrek gebeurd is. Aandachtig luisteren we en emoties komen naar boven als de ervaringen met elkaar gedeeld worden.

Wat een indrukwekkende week is het geweest! We eten in een lokaal restaurant. In het aangrenzende café blazen we stoom af middels zang en dans als Paul op de tafel zijn zangkunsten ten gehore brengt. Daarna nog even met elkaar aan de bar van het hotel. Sylvie heeft voor morgen een verrassing in petto. Maar een rit naar de bouwplaats komt nooit meer...

Deel dit artikel: