3-4-2019

We hebben er zin in! Volle Fahrt voraus!

Bouwreis/Baureise Sri Lanka 

Zoals al te lezen in de blog over dag 2; we keken uit naar dag 3. Die begon zoals altijd met een powerontbijtje. Eitje, sapje en de eerste van vele koppen thee. 08.15 uur sharp vertrokken we. Dit keer niet naar de bouwplaats, maar naar de plaatselijke school. Op deze school krijgen 400 kinderen, verdeeld over 10 klassen onderwijs. Onderdeel van het onderwijs zijn talen; Engels, Singalees en Tamil. We kregen een rondleiding langs de klassen, waar we overal even vriendelijk werden ontvangen. De ene klas zong een liedje, de andere had een rijmpje voorbereid en weer een klas een dansje. Toen aan ons gevraagd of wij ook een liedje in het Nederlands voor ze wilden zingen, stonden we er net zo bij als tijdens de openingsceremonie op de bouwplaats. Een beetje ongemakkelijk brachten we ‘Altijd is Kortjakje ziek’ ten gehore.

Op de school was het een belangrijke dag, want de oudergesprekken stonden op de planning. Alle moeders waren -volgens de traditie- in hun meest mooie sarong op school verschenen voor de gesprekken. Vóór de school stond voor de gelegenheid een boekenkraampje. Deze staat er twee keer per jaar. Twee van onze bouwreizigers, Wouter en Kees, hadden via donaties een mooi bedrag bij elkaar gesprokkeld om te investeren in ons project. De man van de boekenkraam kon zijn geluk niet op, want de halve boekenkraam werd leeggekocht zodat we de library in het gebouw dat we aan het maken zijn goed kunnen vullen. Well done, Wouter en Kees!

Inmiddels was het een uurtje of 10 en begon het zowaar nog warmer te worden dan gisteren. Aangekomen op de bouwplaats, werden we -het begint bijna gewoon te worden- ontvangen met bloemen. De openingsceremonie werd overgeslagen. We dronken snel een kopje thee met een lekker Singalees hapje en gingen aan de slag met waar we voor gekomen waren: cement maken en schilderen! De oprijlaan moest verder afgemaakt worden en het huis moest flink in de verf gezet worden. De schildergroep deelde zich op in tweeën. De eerste groep begon aan laag twee op de benedenverdieping, groep twee toog naar de eerste verdieping om daar voor te strijken. We dachten net dat we gewend waren aan de Singalese manier van werken. Maar nee hoor, het werd nog aparter. Op de eerste verdieping werd gelast, gezaagd, geslepen, geboord, werden kozijnen in elkaar gezet én stonden wij met onze bamboestokken met verfrollers erop muren voor te strijken.

Hoewel de lunch dit keer snel kwam -we waren immers nog niet zo lang aan de slag- kwam hij niet minder gewenst. Na wederom een lekkere, kruidige lunch vol ‘dynamite’ -dit keer wat sneller dan de vorige keren- gingen we verder aan de slag, in inmiddels 39 graden.

Team Oprijlaan kwam ondanks de hitte van een koude kermis thuis. Het tweede stukje moest namelijk schuin worden aangelegd, waardoor de beton nog dikker moest worden gemaakt. Zwaar! Toen Team Oprijlaan bezweet en wel dacht; ‘it’s a wrap’, kwam er nog een verrassing. De enorme berg rode grind moest nog worden verdeeld over praktisch het hele terrein.

Maar ook voor de ververs was er nog een verrassing. Waar we gisteren eerder stopten door de hitte, moest het beton rond het hekwerk aan de voorkant nog volledig geschilderd worden, uiteraard in twee lagen. Met man en macht, op ladders, hangend in de hekken hebben we het gefixt. Om vervolgens om half vijf eindelijk de machtige woorden kunnen zeggen: it’s a wrap.

Inmiddels zijn we in het hotel om ons op te frissen en een welverdiend drankje te drinken. We worden straks verwacht bij Arthavida -de organisatie die de microfinanciering voor de CBO vrouwen regelt- voor een diner. Onze verwachtingen zijn hooggespannen, we zijn benieuwd wat vanavond en morgen ons brengt!

Cornel en Helen

Der dritte Tag begann wie immer mit einem Powerfrühstück. Um Punkt 08:15 Uhr fuhren wir dann los. Dieses Mal ging es nicht zur Baustelle, sondern zur Schule im Ort. Hier werden 400 Kinder unterrichtet, die über 10 Klassen verteilt sind. Wir machten einen Rundgang durch alle Klassen: Eine Klasse sang ein Lied vor, eine andere hatte ein Gedicht vorbereitet und wieder eine andere einen Tanz. Als wir gebeten wurden, ein Lied auf Niederländisch vorzusingen, standen wir wieder da wie bei der Eröffnungszeremonie am ersten Tag auf der Baustelle. Wir trugen ein niederländisches Kinderlied vor, eine etwas peinliche Situation.

Für den heutigen Tag waren Elterngespräche geplant. Die Mütter waren darum - traditionsgemäß - in ihrem schönsten Sarong zu den Gesprächen in der Schule erschienen. Vor der Schule stand ein Bücherwagen. Wouter und Kees hatten im Rahmen einer Spendenaktion einen beachtlichen Geldbetrag eingesammelt, der in unser Projekt investiert werden sollte. Der Mann vom Bücherwagen war außer sich vor Glück, denn nun wurde der halbe Bücherwagen leer gekauft, um die Bibliothek in dem Gebäude, das mit unserer Hilfe gebaut wurde, zu bestücken. Gut gemacht, Wouter und Kees!

Inzwischen war es 10 Uhr geworden und schon wieder heißer als am Tag zuvor. Als wir auf der Baustelle ankamen, machten wir uns schnell an die Arbeit, denn darum waren wir schließlich hier: zum Zement mischen und Streichen! Die Auffahrt musste noch fertiggestellt und das ganze Haus ordentlich gestrichen werden. Der Malertrupp wurde in zwei Gruppen aufgeteilt. Dachten wir, wir hätten uns inzwischen an die singhalesische Arbeitsweise gewöhnt, so hatten wir uns gründlich geirrt. Im ersten Stock wurde geschweißt, gesägt, geschliffen, gebohrt und wurden Fensterrahmen zusammengebaut, während wir gleichzeitig mit unseren Bambusstöcken und Farbrollern dabei waren, die Wände zu streichen.

Nach einem Mittagessen voller „Dynamite“ machten wir uns wieder an die Arbeit. Mittlerweile waren es 39 Grad. Das Team Auffahrt stand trotz der Hitze vor einer neuen Herausforderung. Das zweite Stück der Auffahrt hatte nämlich eine leichte Steigung, sodass der Beton noch dicker werden musste. Das war harte Arbeit! Als das Team Auffahrt völlig verschwitzt dachte, jetzt wäre endlich alles im Kasten, stand die nächste Überraschung an. Der riesige, rote Schotterberg musste noch über fast das gesamte Gelände verteilt werden.
Doch auch auf den Malertrupp wartete noch eine Überraschung. Die Betonteile vom Zaun mussten noch komplett gestrichen werden, selbstverständlich in zwei Schichten. Mit Mann und Macht, auf Leitern und am Zaun hängend haben wir den Auftrag erledigt. Um gegen halb fünf endlich die erlösenden Worte sprechen zu können: Jetzt ist der Kram im Kasten.

Inzwischen sind wir wieder im Hotel angekommen, um uns zu erfrischen und ein wohlverdientes Getränk zu genießen. Gleich werden wir bei Arthavida - der Organisation, die die Mikrofinanzierung für die CBO-Frauen regelt - zum Abendessen erwartet. Wir sind schon sehr gespannt und neugierig, was uns heute Abend und am morgigen Tag erwartet!

Cornel und Helen

 

 

 

Deel dit artikel: